و گلبرگ هاي عهد تو خشكيدند

ياسهاي وحشي لبخند تلخي زدند

و تو مرا از ياد بردي

آنگاه كه ابرها

اشكهايشان را نثار آدميان كردند

تا بذر محبت جوانه بزند

زير چتر سياه خود نهان شدي و مرا از ياد بردي

ديگر به فلك شكايتي نخواهم كرد

بر لب همان بركه طلايي

كه روزي نيلوفرهاي عشق در آن مي روييدند

خواهم رفت و خواهم گفت

من نيز تو را از ياد خواهم برد